" เมื่อฉันโดนเด็ดปีก "

posted on 30 Aug 2011 10:45 by maya001

เมื่อฉันโดนเด็ดปีก.....อิสรภาพก็มลายหายสิ้น 

 

เมื่อฉันโดนเด็ดปีก.....สิ่งที่มีค่าที่สุดคือการได้ทำอย่างที่ใจคิด

 

เมื่อฉันโดนเด็ดปีก.....
สิ่งที่ฉันภาคภูมิใจก็หมดสิ้น

 

เมื่อฉันโดนเด็ดปีก.....ความทรมานไม่สามารถมองเห็นคนที่รักได้ก็เกิดขึ้น

 

เมื่อฉันโดนเด็ดปีก.....ความสิ้นหวังเริ่มเกาะกินเรี่ยวแรงที่จะบินขึ้นมาใหม่

 

เมื่อฉันโดนเด็ดปีก.....
ความโดดเดี่ยวก็เริ่มกัดกินจิตวิญญาณที่เคยลุกโชน

 

เมื่อฉันโดนเด็ดปีก.....หัวใจแทบสลายเมื่อเห็นกรงขังรอบข้าง

 

เมื่อฉันโดนเด็ดปีก.....น้ำตาแทบไหลเมื่อเห็นสภาพที่น่าอดสูของตัวเอง

 

เมื่อฉันโดนเด็ดปีก.....
เพียงแค่เสียงและถ้อยคำจากคนที่รัก

 

เมื่อฉันโดนเด็ดปีก.....
เพียงแค่อ้อมกอดจากคนที่คิดถึง

 

เมื่อฉันโดนเด็ดปีก.....สิ่งเล็กน้อยที่ผ่านมากลับเป็นสิ่งเรียกหายามสูญเสียปีกบิน

 

เมื่อฉันโดนเด็ดปีก.....ไม่มีคำบรรยายใดๆเทียบเท่ากับหยดน้ำตาที่กำลังหลั่งไหล

 

เมื่อฉันโดนเด็ดปีก.....
จะข่มตานอนอย่างมีความสุขได้อย่างไร

 

เมื่อฉันโดนเด็ดปีก.....จะกินได้อย่างไร เมื่อร่างกายต้องการอาหารแต่หัวใจปฏิเสธ

 

เมื่อฉันโดนเด็ดปีก.....หัวใจสูญเสีย ร่างกายก็สิ้นแรง ขอเพียงกำลังใจจากคนที่รัก

 

...กรงขังจะสวยงามเพรียบพร้อมแค่ไหนแต่จะมีประโยชน์อะไร เมื่อฉันโดนเด็ดปีกบิน...

...............................................................................พฤศจิกายน 2553

" เมื่อฉันไม่มีปีก "

posted on 30 Aug 2011 10:30 by maya001


 

เมื่อฉันไม่มีปีก.....ก็ไร้ซึ่งจิตวิญญาณ ร่างกายเคลื่อนไหว 

 

เมื่อฉันไม่มีปีก.....ร่างกายขับเคลื่อนไปตามคำบอกกล่าว

 

เมื่อฉันไม่มีปีก.....
ร่างกายเคลื่อนไหว หมดสิ้นซึ่งแรงบันดาลใจ

 

เมื่อฉันไม่มีปีก.....อาหารก็ประทังชีพเข้าไปวันวัน 

 

เมื่อฉันไม่มีปีก.....อาหารที่ประทังชีพก็พอให้ลุกเดินต่อไหว

 

เมื่อฉันไม่มีปีก.....
รสชาดจะสนใจทำไมเล่า น้ำดื่มก็เพื่อบรรเทา พอให้ร่างกายอยู่ต่อไหว

 

เมื่อฉันไม่มีปีก.....
สิ่งสร้างบันเทิงหาให้ความสุขไม่

 

...ความสุขที่แสนยิ่งใหญ่ จงปล่อยให้ฉันมีปีกบิน...

...............................................................................พฤศจิกายน 2553

" เมื่อฉันเดินไร้ปีก "

posted on 30 Aug 2011 10:22 by maya001

เมื่อฉันเดินไร้ปีก.....เท้าปวดทรมานก็ต้องเดินต่อไป 

 

เมื่อฉันเดินไร้ปีก.....ขาเหนื่อยอ่อนล้าก็ต้องก้าวต่อไป

 

เมื่อฉันเดินไร้ปีก.....
ขยับร่างกายไม่ไหวก็ต้องขยับต่อไป

 

เมื่อฉันเดินไร้ปีก.....ทรมานแค่ไหนทำใจปล่อยให้ไปความทรมาน

 

เมื่อฉันเดินไร้ปีก.....ปลดปล่อยและปล่อยวางเพื่อให้รอดปลอดภัย

 

เมื่อฉันเดินไร้ปีก.....
คนที่รักคือยึดเหนี่ยว จะไร้ปีกไร้ขาก็จะขยับต่อไป

 

เมื่อฉันเดินไร้ปีก.....
จะไร้ปีกไร้ขาก็จะรอวันใหม่ จะวันนี้ วันใหม่ หรือวันไหนๆฉันก็จะบิน

 

จะต่อสู้ยืนหยัด กลับสู่กอดของคนที่รัก แม้เหลือแต่กระดูกถูกป่นเป็นผุยผง ฉันก็จะบิน...

...............................................................................ธันวาคม 2553

edit @ 30 Aug 2011 10:44:15 by ทหารบ้านนอก